บทนำ
ซูเยี่ยนหราน บุตรีเอกแห่งจวนเสนาบดี เคยมีพร้อมทั้งฐานะ เกียรติยศ และคู่หมั้นผู้เป็นถึงองค์รัชทายาท ทว่าทุกสิ่งกลับถูกช่วงชิงไปด้วยน้ำมือของน้องสาวต่างมารดาผู้แสนอ่อนหวาน
นางถูกใส่ร้ายว่าลอบวางยาฮองเฮา บิดาถูกกล่าวหาว่าคิดก่อกบฏ ส่วนสกุลซูต้องเผชิญหายนะ ขณะที่ชายซึ่งนางเคยรักกลับยืนอยู่ข้างสตรีที่ทำลายชีวิตนาง
ในวันที่ซูเยี่ยนหรานกำลังจะถูกประหาร ฉู่จิ่งเซวียน ท่านอ๋องเจ็ดผู้เย็นชา กลับยื่นมือช่วยชีวิตพร้อมข้อเสนอหนึ่ง
ช่วยเขากระชากองค์รัชทายาทลงจากตำแหน่ง แล้วเขาจะช่วยนางทวงคืนทุกสิ่ง!
นับจากวันนั้น ซูเยี่ยนหรานจึงไม่คิดเป็นสตรีแสนดีอีกต่อไป ผู้ใดติดหนี้นาง...ต้องชดใช้ ผู้ใดทำร้ายครอบครัวนาง...ต้องได้รับคืนเป็นเท่าตัว
เพราะชาตินี้นางไม่ต้องการเป็นนางเอกของผู้ใด
นางคือ “นางร้าย” และครั้งนี้...นางร้ายจะเป็นผู้กำหนดจุดจบของทุกคนเอง!
บท 1
“ซูเยี่ยนหราน เจ้าคิดจะกล่าวสิ่งใดเป็นครั้งสุดท้ายหรือไม่” เสียงเย็นชาของเจ้าหน้าที่กรมอาญาดังขึ้นท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายเหนือเมืองหลวง ซูเยี่ยนหรานคุกเข่าอยู่กลางลานประหารในชุดนักโทษสีขาวที่เปรอะเปื้อนโคลน เส้นผมดำยาวยุ่งเหยิงแนบข้างแก้ม ใบหน้างดงามซีดเซียวจากการถูกจองจำมาหลายวัน ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย นางเงยหน้ามองแท่นสูงเบื้องหน้า ที่นั่นมีบุรุษและสตรีสองคนยืนเคียงข้างกันราวกับคู่หยกสวรรค์ประทาน คนหนึ่งคือฉู่เฉิงอวี่ องค์รัชทายาทผู้เคยเป็นคู่หมั้นของนาง ส่วนอีกคนคือซูหว่านชิง น้องสาวต่างมารดาที่นางเคยคิดว่าอ่อนโยนไร้พิษภัยที่สุด
“พี่หญิง หากท่านยอมรับผิดเสียแต่แรก เรื่องคงไม่มาถึงขั้นนี้หรอกเจ้าค่ะ” ซูหว่านชิงเอ่ยเสียงสั่น ดวงตาแดงก่ำราวกับกำลังเจ็บปวดแทนพี่สาว ทั้งที่มุมปากซึ่งซ่อนอยู่หลังผ้าเช็ดหน้ากลับยกขึ้นเพียงเล็กน้อย ซูเยี่ยนหรานเห็นมันชัดเจนและยิ่งรู้สึกว่าน่าขัน เมื่อก่อนนางเคยหลงเชื่อใบหน้าเช่นนี้ เชื่อว่าน้องสาวผู้นี้อ่อนแอและต้องการการปกป้อง จึงยอมให้อีกฝ่ายติดตามไปงานเลี้ยงในวัง ยอมมอบเครื่องประดับและเสื้อผ้าให้ กระทั่งยอมพูดแทนเมื่อซูหว่านชิงทำผิด แต่สิ่งที่ได้รับตอบแทนกลับเป็นหลักฐานเท็จที่ทำให้นางกลายเป็นผู้วางยาฮองเฮา
“รับผิดเรื่องใดหรือ เรื่องที่ข้าไม่ได้ทำ หรือเรื่องที่ข้าโง่จนเลี้ยงงูพิษไว้ข้างกายมาหลายปี” ซูเยี่ยนหรานหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นทำให้สีหน้าของซูหว่านชิงแข็งค้างไปชั่วขณะ ผู้คนรอบลานประหารเริ่มกระซิบกระซาบ แต่ซูเยี่ยนหรานไม่สนใจ นางผ่านคืนที่เลวร้ายที่สุดมาแล้ว ผ่านการสอบสวน ผ่านการทรมาน และผ่านวันที่ได้ยินคำตัดสินว่าสกุลซูสมคบคิดก่อกบฏ ความตายที่อยู่ตรงหน้าจึงไม่ได้ทำให้นางกลัวเท่ากับความจริงที่ว่านางเคยมองคนผิด
“ถึงเวลานี้เจ้ายังไม่สำนึกอีกหรือ” ฉู่เฉิงอวี่ขมวดคิ้วมองอดีตคู่หมั้นด้วยแววตาเย็นชา ครั้งหนึ่งเขาเคยจับมือนางต่อหน้าบิดาของทั้งสองฝ่ายและสัญญาว่าเมื่อขึ้นครองตำแหน่ง เขาจะให้นางเป็นชายาเอก แต่เมื่อเกิดเรื่องขึ้น บุรุษผู้นี้กลับเป็นคนแรกที่ยื่นหลักฐานกล่าวโทษสกุลซูต่อหน้าฮ่องเต้
“สำนึกหรือเพคะ หม่อมฉันควรสำนึกที่เคยเชื่อพระองค์มากเกินไปต่างหาก” ซูเยี่ยนหรานจ้องฉู่เฉิงอวี่โดยไม่หลบสายตา ความรู้สึกที่เคยเรียกว่ารักได้ตายไปตั้งแต่วันที่นางเห็นเขาพาซูหว่านชิงเข้าเฝ้าฮ่องเต้ในฐานะพยาน วันนั้นนางจึงรู้ว่าทั้งสองลอบมีความสัมพันธ์กันมานานเพียงใด
“พี่หญิง อย่ากล่าวกับองค์รัชทายาทเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ พระองค์ทรงพยายามช่วยท่านแล้ว เพียงแต่หลักฐานทุกอย่างชี้มาที่ท่านกับท่านพ่อจริง ๆ” ซูหว่านชิงก้าวออกมาครึ่งก้าว น้ำตาไหลลงมาตามแก้มอย่างงดงามจนผู้คนรอบข้างพากันมองนางด้วยความสงสาร
“หลักฐานที่เจ้าสร้างขึ้นเองน่ะหรือ” ซูเยี่ยนหรานถามกลับทันที ทำให้ใบหน้าของอีกฝ่ายซีดลงเล็กน้อย นางกวาดตามองผู้คนบนแท่นสูงอย่างช้า ๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่น้องสาว “ตราประทับของท่านพ่ออยู่ในห้องหนังสือซึ่งคนนอกเข้าไม่ได้ แต่เจ้าเข้าออกเรือนใหญ่ได้เสมอ หนังสือลับที่พบในห้องของข้าใช้กระดาษจากร้านจิ่นซิ่ว ร้านที่สาวใช้ของเจ้าไปซื้อกระดาษจำนวนมากก่อนเกิดเรื่องสามวัน และยาพิษที่พบในหีบเครื่องประดับของข้า ก็เป็นยาชนิดเดียวกับที่มารดาของเจ้าเคยให้คนออกไปตามหาก่อนงานเลี้ยงในวังหนึ่งเดือน ข้าพูดผิดตรงไหนหรือไม่ ซูหว่านชิง”
“ท่านกำลังใส่ร้ายข้า!” ซูหว่านชิงรีบเงยหน้า น้ำตายิ่งไหลมากกว่าเดิม ทว่านิ้วมือที่กำผ้าเช็ดหน้ากลับสั่นอย่างควบคุมไม่ได้
“เหตุใดต้องร้อนตัวด้วยเล่า ข้าเพียงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเท่านั้น” ซูเยี่ยนหรานยิ้มเย็น นางรู้ดีว่าต่อให้พูดความจริงในวันนี้ก็ไม่มีผู้ใดหยุดการประหารได้ เพราะผู้พิพากษาคดีถูกซื้อ หลักฐานถูกทำลาย และพยานที่สามารถช่วยสกุลซูต่างหายตัวไปทีละคน ทว่านางต้องการเห็นสีหน้าของซูหว่านชิง ต้องการให้อีกฝ่ายรู้ว่าก่อนตาย นางได้มองเกมทั้งหมดออกแล้ว
“พอได้แล้ว!” ฉู่เฉิงอวี่ตวาดขึ้น สีหน้าของเขามืดครึ้มเมื่อเสียงซุบซิบจากประชาชนดังขึ้นเรื่อย ๆ เขาหันไปสั่งเจ้าหน้าที่กรมอาญาให้ดำเนินการตามเวลาโดยไม่ต้องฟังนักโทษกล่าวสิ่งใดอีก
“กลัวหรือเพคะ” ซูเยี่ยนหรานเอียงหน้ามองเขา รอยยิ้มบนริมฝีปากกลับงดงามจนน่าประหลาด “กลัวว่าหากหม่อมฉันพูดต่อ ทุกคนจะเริ่มสงสัยว่าพระองค์ได้อะไรจากการล่มสลายของสกุลซู”
“ซูเยี่ยนหราน!” ฉู่เฉิงอวี่กำมือแน่น ดวงตาปรากฏความโกรธอย่างชัดเจน
“ไม่ต้องเรียกดังถึงเพียงนั้นเพคะ หม่อมฉันยังไม่ตาย” นางตอบอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนเหลือบมองเพชฌฆาตที่กำลังเดินเข้ามาด้านหลัง เสียงโซ่เหล็กที่ข้อเท้าดังเบา ๆ เมื่อนางขยับตัว แม้ร่างกายจะอ่อนแรงจากบาดแผล แต่แผ่นหลังของนางยังตั้งตรงราวกับนางไม่ได้เป็นนักโทษประหาร หากยังเป็นคุณหนูใหญ่แห่งจวนเสนาบดีผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร
เมฆดำเคลื่อนตัวปกคลุมท้องฟ้า เสียงฟ้าร้องดังมาจากที่ไกล ๆ เจ้าหน้าที่กรมอาญาหยิบป้ายคำสั่งประหารขึ้นมา ก่อนเหลือบมองนาฬิกาน้ำ เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลาจึงยกมือเตรียมโยนป้ายลงพื้น
“ช้าก่อน!” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านนอกลานประหาร พร้อมเสียงฝีเท้าม้าหลายสิบตัวที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ผู้คนแตกตื่นหลีกทาง ทหารชุดดำจำนวนหนึ่งควบม้าฝ่าสายฝนเข้ามา ธงสีดำปักลายพยัคฆ์เงินสะบัดอยู่เหนือศีรษะ เมื่อเจ้าหน้าที่กรมอาญาเห็นตราบนธง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
“นั่น...คนของจวนอ๋องเจ็ด!” ใครบางคนในฝูงชนร้องขึ้น เสียงฮือฮาดังกระจายไปทั่วลานประหาร
ซูเยี่ยนหรานเงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ นางเห็นบุรุษผู้หนึ่งนั่งอยู่บนหลังม้าสีดำ เสื้อคลุมสีเข้มพลิ้วไหวตามสายลม ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเย็นชาราวกับถูกแกะสลักจากน้ำแข็ง เพียงสายตาของเขากวาดผ่าน ผู้คนรอบข้างก็พร้อมใจกันเงียบลง บุรุษผู้นั้นคือฉู่จิ่งเซวียน อ๋องเจ็ดผู้กุมกำลังทหารชายแดนและเป็นคนที่ไม่ควรปรากฏตัวในเมืองหลวงเวลานี้มากที่สุด
“ถวายบังคมท่านอ๋องเจ็ดพ่ะย่ะค่ะ” เจ้าหน้าที่กรมอาญารีบคุกเข่าลง คนอื่น ๆ ต่างทำตาม แม้แต่ฉู่เฉิงอวี่ก็มีสีหน้าตึงขึ้นเมื่อเห็นพระปิตุลาของตนปรากฏตัว
“ผู้ใดอนุญาตให้ประหารนาง” ฉู่จิ่งเซวียนถามเสียงเรียบ เขาลงจากหลังม้าอย่างสง่างามแล้วเดินตรงเข้ามาโดยไม่สนใจสายตาของผู้คน
“เป็นพระราชโองการพ่ะย่ะค่ะ คดีสกุลซูได้รับการตัดสินแล้ว หลักฐานชัดเจนว่าเสนาบดีซูสมคบคิดก่อกบฏ ส่วนซูเยี่ยนหรานลอบวางยาฮองเฮา กระหม่อมเพียงปฏิบัติตามพระราชโองการ” เจ้าหน้าที่กรมอาญาตอบด้วยเสียงสั่น
บทล่าสุด
#30 บทที่ 30 ตอนที่ 9.5
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2026#29 บทที่ 29 ตอนที่ 9.4
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2026#28 บทที่ 28 ตอนที่ 9.3
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2026#27 บทที่ 27 ตอนที่ 9.2
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2026#26 บทที่ 26 ตอนที่ 9.1
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2026#25 บทที่ 25 ตอนที่8.4
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2026#24 บทที่ 24 ตอนที่8.3
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2026#23 บทที่ 23 ตอนที่8.2
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2026#22 บทที่ 22 ตอนที่8.1
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2026#21 บทที่ 21 ตอนที่7.4
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2026
คุณอาจชอบ 😍
เล่ห์รักซ่อนชู้
“ทำไมจะไม่เกี่ยว ธิชารู้เห็นเรื่องที่ไหมเขามีชู้ แล้วธิชาก็ปิดบังพี่เรื่องนี้…ทำให้พี่เป็นไอ้โง่ถูกไหมเขาสวมเขาให้ แล้วไหนจะลูกของไอ้ชู้นั่นที่ไหมเอามายัดเหยียดให้เป็นลูกของพี่อีก…เพราะฉะนั้นธิชาก็ลองมาปิดบังไหมเขาเรื่องที่เราเป็นชู้กันให้มิดละกัน…ไม่งั้นไหมเขาคงจะเสียใจน่าดู ถ้ารู้ว่าน้องสาวมาเป็นชู้กับผัวตัวเองแบบอย่างนี้..”
“พี่มันเลว…พี่มันชั่ว…ปล่อยนะคะ ธิชาไม่อยากจะให้คนเลวๆอย่างพี่มาแตะเนื้อต้องตัวธิชาอีก…”
“ด่าผัวตัวเองอย่างนี้น่ารักเลยนะ…สงสัยต้องทำโทษสักหน่อยแล้ว…แต่พวกเขาจะสงสัยไหมว่าทำไมเราสองคนถึงได้ออกมานานแบบนี้…”
“พี่ไม่มีวันได้….อื้อ….อือ….อื้อ….ปึก เพี๊ยะ….อย่าทำแบบนี้กับธิชาอีกนะคะ ไม่งั้นอย่าหาว่าธิชาไม่เตือน”
“หึๆ…ชอบแบบตบจูบก็ไม่บอก งั้นเดี๋ยวพี่จัดให้ อยากตบพี่นักใช่ไหมหึ…จุ๊บ….อื้อ….อืม…อือ…”
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย
ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...
Loveless ก็ไม่ได้รักสักนิด
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
รักซึมร้าย NC 25++
ห้องที่หญิงสาวกำลังขึ้นไปนี้มีลักษณะเป็นห้องชุดรอยัลสวีท สุดหรู มีสองห้องนอน ห้องนอนใหญ่เป็นห้องส่วนตัวของเจ้านายใหญ่ยามที่ต้องมาค้างที่นี่ อีกห้องเป็นห้องนอนขนาดเล็กกว่าหน่อย เอาไว้สำหรับพาสาวๆ มาหาความสำราญ ด้านนอกมีห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาชุดใหญ่วางอยู่ เมื่อไปถึงเจ้าตัวก็ยกมือขึ้นเคาะประตูสองครั้งก่อนจะผลักเข้าไปทันทีโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต
สูตรรักศาสตราจารย์
ในวันที่คุณหมอออกเวรตอนเช้า แล้วเพิ่งจะคล้อยหลับไปไม่ทันได้หนึ่งชั่วโมง เสียง ปัก ปัก จากข้างห้องดังจนหัวเตียงเธอแทบจะคลอนตาม ด้วยความโมโห หมอปรางถึงขั้นเอากระดาษที่เขียนด้วยลายมือหมอ ไปแปะไว้ที่หน้าห้องข้างๆ
"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"
พร้อมคำสาบแช่งเล็กๆ น้อยๆ
"สาธุ ขอให้มันอักเสบ หรือไม่ก็ให้เตียงมันหักไปซะจะได้ไม่ต้องเสียงดัง"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"คุณไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล เชิญห้องตรวจหนึ่งค่ะ"
"ตุ่มคล้ายสิวหรือหนองขึ้นที่โคนอวัยวะเพศใช่ไหมคะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"ฉิบหายแล้วแกนังปราง มีเรื่องกับใครไม่มี นั่นน่ะหรือตาบ้าข้างห้องแกอ่ะ"
"อื้อ แกรู้จักหรือ"
"เรียกว่าทั้งมหาวิทยาลัยใครบ้างไม่รู้จักเขาดีกว่า"
"ตอนนั้นฉันอยู่ไม่เห็นรู้จัก"
"ก็แก มันสนใจอะไรรอบตัวบ้าง นั่นน่ะ อาจารย์วิทย์ รองศาสตราจารย์ไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล กำลังจะได้เป็นศาสตราจารย์อยู่รอมร่อ จนเขาว่ากันว่าจะเป็นศาตราจารย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์อยู่คณะนิติศาสตร์ ฉิบหายไหมคราวนี้"
"ฉิบหายล่ะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ













